Άμστερνταμ, 17 Ιανουαρίου 2012

Πέρασα τις μετα-γιορτινές ημέρες στην Ελλάδα, στην Αθήνα.
Για άλλη μια φορά (η τέταρτη μέσα σε μόλις εννιά μήνες) πήρα το αεροπλάνο και επέστρεψα στην…πατρίδα. Για άλλη μια φορά, μπαμπάς και μαμά με περίμεναν αργά το βράδυ να εξέλθω της πύλης στην αίθουσα αφίξεων για να με παραλάβουν· και οδηγώντας εγώ (ως είθισται) το ΙΧ αυτοκίνητο του μπαμπά μεταβήκαμε στο πατρικό, όπου μας υποδέχτηκε ο έτερος ξενιτεμένος της οικογένειας, ο αδερφός μου. Ωραία αντάμωση. Ωραίες, οικογενειακές στιγμές.
Από το επόμενο κιόλας πρωϊνό ο χρόνος άρχισε να μετρά αντίστροφα. Θες να κάνεις τόσα πολλά, θες να τους δεις όλους έστω από μια φορά. Να κάνεις πράγματα και να δεις πρόσωπα που θα σου θυμίσουν πώς έμοιαζε η προηγούμενη ζωή σου και που όταν βρίσκεις το περιθώριο να σταματήσεις τον προσωπικό σου χρόνο εκεί, στην άλλη, στην τωρινή σου ζωή, τα σκέφτεσαι, τα αναλογίζεσαι, τα νοσταλγείς, τα λαχταράς.
 Ως κάτοικος του εξωτερικού λοιπόν που ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιστρέφει στη χώρα του (δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε σε αυτό το σημείο να αυτοπροσδιοριστώ ως ‘Έλληνας του εξωτερικού’ γιατί και ο Σουηδός μπορεί με τον ίδιο τρόπο να αντιμετωπίζει αυτή τη συγκυρία) αισθάνομαι την ανάγκη να γευθώ - υπό άλλο πρίσμα αυτή την τελευταία φορά - τα καθιερωμένα της προηγούμενης ζωής μου:

Να κάτσω στο ίδιο τραπέζι ξανά και ξανά με γονείς, αδερφό και στενούς συγγενείς για να φάω ‘μαμακίσιο’ φαΐ και να τσουγκρίσω στην υγειά μας με κρασί και τσίπουρο· και για πρώτη φορά να αναλογιστώ τι και αν κάτι από όλα αυτά τα ‘καλούδια’ θα αποτελέσει ή όχι στο μέλλον είδος πολυτελείας.

Να χαρώ τα βρέφη συγγενών και φίλων· θαρραλέων συγγενών και φίλων· που αποφάσισαν να διαιωνίσουν το γένος τους εν μέσω οικονομικού πολέμου· να αναρωτηθώ κατά πόσο αναλογίστηκαν την ευθύνη που έχουν να τα αναθρέψουν ώστε να ριχτούν αύριο μεθαύριο στη μάχη· βρέφη που κάθε φορά που τα ξαναβλέπω διαπιστώνω τη λατρεία μου για τα παιδιά και τον φόβο που μου προκαλεί η ευθύνη του να γίνω γονιός.

Nα πάρω την ευχή της γιαγιάς που θέλει να θυμηθεί παλιές ιστορίες από την ιδιαίτερη πατρίδα της και που στα όνειρά της, ακόμα κάνει περιπάτους με τον ανήμπορο πια παππού στον τόπο που δημιούργησαν· και να κατανοήσω ότι για μεγάλα κεφάλαια της σύντομης ζωής μου γράφεται ο επίλογος μέσα από τη φυσική φθορά.

Να συναντήσω φίλους που είναι πάντα έτοιμοι να ενδιαφερθούν, να σε ακούσουν, να σου εκφράσουν τους εντεινόμενους προβληματισμούς και ανησυχίες τους, να σου χαμογελάσουν, να αστειευτούν, να σου εκφράσουν τα παράπονά τους· και να συνειδητοποιήσω τον ‘κόπο’ που χρειάστηκε στο παρελθόν για να τους κερδίσω, τον ‘κόπο’ που χρειάζεται για να τους κρατήσω και τον ‘κόπο’ που χρειάζεται για να κάνω καινούριους.

Να θαυμάσω τον πολιτισμικό πλούτο της χώρας μου με αφορμή την επίσκεψή μου σε χώρο της γενέτειράς μου όπου φυλάσσονται σημαντικότατα τεκμήρια του παγκόσμιου πολιτισμού· αλλά αυτή τη φορά να μη σταθώ στο αναπαραχθέν με αποκρουστικό τρόπο από νεοφασίστες μεγαλείο των προγόνων μας· αλλά να σταθώ στις καταγεγραμμένες ιστορικά φάσεις παρακμής της πόλης της Αθήνας, να κάνω τις απαραίτητες ιστορικές συγκρίσεις και να διαπιστώσω τις αιτίες της σύγχρονης παρακμής της, να κάνω την αυτοκριτική μου για τη συμβολή μου σε αυτήν και να μοχθήσω για να αναδειχθεί σε κέντρο των τεχνών, των γραμμάτων και της φιλοσοφίας· απορρίπτοντας παραδειγματικά όσους διατυμπανίζουν τη δίχως προσανατολισμό ανάπτυξη που μόνο αποχαυνώνει.    

Να απολαύσω τον φυσικό πλούτο της χώρας μου μέσα από την επαφή μου με τη φύση στον τόπο καταγωγής μου· και να τρομάξω στην ιδέα και μόνο των μαύρων αρπακτικών πουλιών που πετούν κάτω απο τον ήλιο και το φως - τα μόνα αληθινά στοιχεία που μας περιβάλλουν πια σύμφωνα με τα λεγόμενα φίλου που κουβαλάει τον ήλιο στο δέρμα του και το φως στο βλέμμα του - και που επιθυμούν και αυτά να τα εξαργυρώσουν σε κάτι άλλο από αυτό που είναι.     

Από την Ολλανδία (με αθηναϊκές σημειώσεις) για τα CReatures,
Ευθύμιος Κοτρωνιάς
Δημοσιογράφος
thimioskotronias@gmail.com
@tkotro στο twitter